Prosiak i kupa śmiechu Barbary Catchpole należy rozumieć dosłownie. W grę wchodzi, może nie prawdziwa, ale jednak, kupa. A to oznacza kolejny szalony pomysł Prosiaka. A właściwie Piotra Rosiaka, zwanego pieszczotliwie Prosiakiem. Co ciekawe, jest to pierwsza część historii.
Czytając Prosiak i zabójczy bąk Barbary Catchpole miałam niejasne wrażenie, że ktoś tu od kogoś ściągał pomysł: pani Catchpole od Jeffa Kinneya lub odwrotnie. Cała seria o sympatycznym Prosiaku jest graficznie łudząco podobna do Dziennika Cwaniaczka Kinneya, ale NIE TAK FAJNA.
Koszmarny Karolek ma urodziny Franceski Simon to kolejna odsłona przygód jednego z najbardziej wrednych i najgorzej wychowanych dzieciaków jakie stworzył ten świat. Wprawdzie w jednym z ostatnich wpisów zjechałam ostro Karolka (Koszmarny Karolek czyta książkę), więc teoretycznie to, że dodaję kolejny wpis o Karolku powinno dziwić. Przyznam jednak szczerze, że jest to niesamowicie ciekawie napisana […]
Tytuł brzmi może nieco śmiesznie, bo wychodzi na to, że Koszmarny Karolek czyta Franceskę Simon, ale nie. Chodzi o to, że będziemy pisać opinię o książce Franceski Simon Koszmarny Karolek czyta książkę.
Doktor Karolina Joanny Rogali to kolejna, po wielu jakie przeczytałam, sympatyczna i ciepła historia o miłości. Z domieszką fajnego humoru wynikającego z … prostoty umysłowej bohaterów książki. I jest to jak najbardziej komplement.
Do czego możesz się posunąć chcąc wygrać atrakcyjne nagrody w internetowej grze? Takie pytanie można sobie zadać czytając Nerve Jeanne Ryan. Powieść Nerve jest tak aktualna jak tylko może być. Historia nastolatki wciągniętej w niebezpieczną internetową grę poruszyła niektórych do tego stopnia, że Hollywood pokusiło się o ekranizację książki.
Boczne drogi Joanny Chmielewskiej przypomniałam sobie po latach i przeczytałam je z taką samą rozkoszą jak wcześniej. Przyznaję, że jest to jedna z moich ulubionych książek, taka do której powrót nawet po piętnastu latach będzie równie fajny jak czytanie po raz pierwszy.
Prawdziwe życie zaczyna się po 70-tce, tak można by stwierdzić po przeczytaniu książki Seniorzy w natarciu Cathariny Ingelman Sundberg. Przyznaję szczerze, do przeczytania w pewnym sensie skusiła mnie okładka książki. Jest przezabawna.
Są takie książki, które początkowo wciągają czytelnika w interesującą fabułę, by następnie zaskakująco znudzić i nie inaczej jest z Medalionem szczęścia Danuty Pytlak. Czytałam opisy, przytaczane z różnych blogerskich stron i przeanalizowałam wszystkie ochy i achy na temat tej powieści.
Mówcie sobie co chcecie, ale dla mnie bezkonkurencyjną mistrzynią polskiego kryminału jest i zawsze będzie Joanna Chmielewska. Dla młodych czytelników kryminałów Chmielewska będzie prawdopodobnie w ogóle nie znana, ale starsze pokolenia powinny ją doskonale pamiętać.
